Wierzę, że moja bezsenność będzie twoja...

umarł król ukwieconych głów,

a tak jak Wy... czekałem... wierzyłem,

że kiedyś sfrunie z chmur.



Miłość miał i dom, a spośród tylu dróg

wybrał tę, na której śmierć nuci

pieśń makowych pól...

Umarł król ukwieconych snów...



... jeszcze wczoraj miałem w głowie tyle słów.

W mojej duszy radość mieszkała

i... grało tyle nut..., a dziś razem z nim

muzyka we mnie śpi.



ref.

Nie zasnę dotąd, póki błądzić będzie

choć jeden z Was.

Nie zgaszę dnia by każdy wrócić mógł

nim noc uśpi czas...



... kto włożył kamienie do Waszych ust.

Kto za Was wybrał tę jedną drogę

spośród tylu dróg .... kto

zamienił Was w słuch pieśnią makowych pól...



ref.

Nie zasnę...
























Mam już tego dość,

rozwaliłem cały świat.

Jeszcze czuję złość,

chciałbym cofnąć parę spraw



Twoje usta w oczach mam

gdy mówisz: zostań sam.



Myśli zgięte w pół

penetrują co się da.

Gdybym tylko mógł

chciałbym zacząć

jeszcze raz



Pewnie czujesz tak jak ja

palący piersi strach.

Zrozumiałem wreszcie, że

po prostu kocham Cię.



Ona biegnie gdzieś,

ściska gardło, dusi płacz.

W sercu czuje śmierć,

dusza nie przestaje łkać.



Choć potłukła całe szkło,

Ty wybaczysz każde zło.

Zrozumiała wreszcie, że

po prostu kocha Cię.