Miała leszczynowe włosy,

spokojny niewinny sen,

czarne głębokie oczy -

nie poznały nigdy łez.



Morelowe, słodkie ciało,

dziecinnie zadarty nos,

uśmiechała się nieśmiało,

roztapiała serce, jak wosk.



ref.

Nie wiedziałem, co tracę

tam, w domu na Alei Róż.

Teraz za to płacę.

Co zostało na Alei Róż?



Do dzisiaj czuję jej zapach,

pamiętam, jak obejmowała mnie.

Do dzisiaj nie sprzedałem

tego, co najdroższe mi jest.



Czystą duszę miała,

znałem ją na wskroś.

Nigdy nic nie ukrywała,

aż mnie nieraz brała złość.



ref.

Nie wiedziałem, co tracę...
























Wierzę, że moja bezsenność będzie twoja...

umarł król ukwieconych głów,

a tak jak Wy... czekałem... wierzyłem,

że kiedyś sfrunie z chmur.



Miłość miał i dom, a spośród tylu dróg

wybrał tę, na której śmierć nuci

pieśń makowych pól...

Umarł król ukwieconych snów...



... jeszcze wczoraj miałem w głowie tyle słów.

W mojej duszy radość mieszkała

i... grało tyle nut..., a dziś razem z nim

muzyka we mnie śpi.



ref.

Nie zasnę dotąd, póki błądzić będzie

choć jeden z Was.

Nie zgaszę dnia by każdy wrócić mógł

nim noc uśpi czas...



... kto włożył kamienie do Waszych ust.

Kto za Was wybrał tę jedną drogę

spośród tylu dróg .... kto

zamienił Was w słuch pieśnią makowych pól...



ref.

Nie zasnę...