Miała leszczynowe włosy,

spokojny niewinny sen,

czarne głębokie oczy -

nie poznały nigdy łez.



Morelowe, słodkie ciało,

dziecinnie zadarty nos,

uśmiechała się nieśmiało,

roztapiała serce, jak wosk.



ref.

Nie wiedziałem, co tracę

tam, w domu na Alei Róż.

Teraz za to płacę.

Co zostało na Alei Róż?



Do dzisiaj czuję jej zapach,

pamiętam, jak obejmowała mnie.

Do dzisiaj nie sprzedałem

tego, co najdroższe mi jest.



Czystą duszę miała,

znałem ją na wskroś.

Nigdy nic nie ukrywała,

aż mnie nieraz brała złość.



ref.

Nie wiedziałem, co tracę...
























Odkąd tylko chodzę po tej ziemi

zawsze jakiś palant wmawia mi

co mam zrobić, co mam w sobie zmienić.

Kim ja teraz jestem, a kim mam być?



Niby nie wiem, jak się przed tym bronić.

O co walczyć, o co z kim się bić.

Muszę dzisiaj w sobie ich poskromić

tylko po to, by normalnie żyć.



Odpadam! Już nie wyrabiam...



Obejrzyj się i zabij głos nad swoją głową.

Kolejny raz zachowaj twarz i zostań sobą.

Wszystko co masz, co Bóg ci dał

to Twoja wolność.

Sam dobrze wiesz, co słyszeć chcesz,

co puścić obok.



Oni chcą odmienić twoje życie.

Oni pragną zadbać o twój los.

Dla nich jesteś zwykłym pasożytem...

Tylko kim właściwie oni są?



Odpadam! Już nie wyrabiam...



Obejrzyj się... już nie wyrabiam.