Miała leszczynowe włosy,

spokojny niewinny sen,

czarne głębokie oczy -

nie poznały nigdy łez.



Morelowe, słodkie ciało,

dziecinnie zadarty nos,

uśmiechała się nieśmiało,

roztapiała serce, jak wosk.



ref.

Nie wiedziałem, co tracę

tam, w domu na Alei Róż.

Teraz za to płacę.

Co zostało na Alei Róż?



Do dzisiaj czuję jej zapach,

pamiętam, jak obejmowała mnie.

Do dzisiaj nie sprzedałem

tego, co najdroższe mi jest.



Czystą duszę miała,

znałem ją na wskroś.

Nigdy nic nie ukrywała,

aż mnie nieraz brała złość.



ref.

Nie wiedziałem, co tracę...
























Mam już tego dość,

rozwaliłem cały świat.

Jeszcze czuję złość,

chciałbym cofnąć parę spraw



Twoje usta w oczach mam

gdy mówisz: zostań sam.



Myśli zgięte w pół

penetrują co się da.

Gdybym tylko mógł

chciałbym zacząć

jeszcze raz



Pewnie czujesz tak jak ja

palący piersi strach.

Zrozumiałem wreszcie, że

po prostu kocham Cię.



Ona biegnie gdzieś,

ściska gardło, dusi płacz.

W sercu czuje śmierć,

dusza nie przestaje łkać.



Choć potłukła całe szkło,

Ty wybaczysz każde zło.

Zrozumiała wreszcie, że

po prostu kocha Cię.